Πρόσφυγες στο… πουθενά

Αντικείμενο: Ανθρωπιστικές Επιστήμες
Προγράμματα: Προπτυχιακά
Δίδακτρα: Ναι

Σαράντα Ελληνες και Ευρωπαίοι πολίτες απέστειλαν επιστολή στον Ν. Μηταράκη με την οποία ζητούν να βρεθεί τροφή και στέγη για τους 130 πρόσφυγες που έμεναν στην άτυπη δομή στα Σφαγεία της Ρόδου και βρέθηκαν περιπλανώμενοι μεταξύ Κω, Αθήνας, Θεσσαλονίκης, βιώνοντας έναν νέο ξεριζωμό.

«Αφήστε τους να προσευχηθούν...
Να φάνε...
Να κοιμηθούν...
Να νιώσουν, έστω και για λίγο, ασφαλείς.
Να νιώσουν, έστω και για λίγο, προστατευμένοι»

Να φροντίσουν να βρουν οι πρόσφυγες που έμεναν στην άτυπη δομή στα Σφαγεία της Ρόδου στέγη και τροφή σε δομές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ζητούν με ανοιχτή επιστολή τους στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου 40 Ελληνες και Ευρωπαίοι πολίτες που δραστηριοποιούνται στο προσφυγικό.

Περιγράφουν με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο τον νέο ξεριζωμό που βίωσαν 130 πρόσφυγες κυρίως από την Παλαιστίνη και τη Σομαλία, περιπλανώμενοι μεταξύ Κω, Αθήνας, Θεσσαλονίκης και άλλων τόπων όπου βρίσκονται δομές που μπορούν να τους φιλοξενήσουν.

Η επιστολή έρχεται για να μας υπενθυμίσει ότι οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι με ονοματεπώνυμο, όνειρα και ελπίδες και όχι ξερά στατιστικά που πρέπει να εμφανιστούν βελτιωμένα.

Λίγοι ενδιαφέρθηκαν για την τύχη των ανθρώπων αυτών μετά την απομάκρυνσή τους από τα Δωδεκάνησα.

Η πορεία τους αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του προβλήματος που συναντούν όλο και περισσότεροι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες μετά την αλλαγή πολιτικής από το υπουργείο Μετανάστευσης πέρυσι το καλοκαίρι, καθώς πλέον δεν δικαιούνται στέγαση και χρηματική ενίσχυση.

Στην πράξη, καταλήγουν σε δομές της Αττικής, σε αυτοσχέδιες σκηνές, όπου καταγράφονται ως άτυπος πληθυσμός.

Οι υπογράφοντες την ανοιχτή επιστολή παραδέχονται ότι οι συνθήκες διαβίωσης στην άτυπη δομή της Ρόδου δεν ήταν καλές, αλλά τουλάχιστον οι άνθρωποι «είχαν ένα πιάτο φαγητό από την καθολική εκκλησία, ένα στρώμα να κοιμηθούν και μια κουβέρτα για να σκεπαστούν.

Είχαν φτιάξει εκεί, έστω και προσωρινά, το σπίτι τους». Οπως αναφέρει εθελόντρια της δομής, μετά την επιχείρηση εκκένωσης, αναγνωρισμένη πρόσφυγας την κάλεσε κλαίγοντας:

«Δεν ήθελε να πάει στο ΚΥΤ της Κω. Ηταν πολύ δύσκολα για εκείνη εκεί. Της είπα να κατέβει από το λεωφορείο και να έρθει σε μένα. Δεν την άφησαν. Της εξήγησα πως είναι νόμιμη πρόσφυγας εδώ, με άδεια παραμονής και δικαιώματα ίσα με των Ελλήνων πολιτών. Της είπα πως μπορεί να ζήσει σε όποια πόλη θέλει. Μάλλον έκανα λάθος. Εκείνη δεν έχει δικαιώματα!».

Οσα συνάντησαν οι πρόσφυγες στο ΚΥΤ της Κω δεν ήταν καλύτερα, με τους τοπικούς φορείς να ζητούν την απομάκρυνσή τους το γρηγορότερο. Για περίπου 130 ανθρώπους παραχωρήθηκαν 10 άδεια κοντέινερ και ελάχιστα σιδερένια κρεβάτια, χωρίς στρώματα, έτσι αρκετοί κοιμήθηκαν στο πάτωμα σε συνθήκες συνωστισμού.

«Η Μπάσμα, μόλις ενός μήνα, κοιμήθηκε μέσα σε μια βαλίτσα, κάτω από το σιδερένιο, χωρίς στρώμα, κρεβάτι», διαβάζουμε. Η επιστροφή στη Ρόδο ακόμα και για όσους υπήρχε υπεύθυνη δήλωση ότι εθελοντές θέλουν να τους φιλοξενήσουν στα σπίτια τους κρίθηκε στη συνέχεια απαγορευτική…

Το μόνο που άκουγαν οι «τυχεροί» στη δομή της Κω ήταν η προτροπή να αγοράσουν το γρηγορότερο ένα κατά 50% φτηνότερο εισιτήριο για το καράβι για Αθήνα.

Στις 15 Απριλίου φτάνουν στον Πειραιά. Οικογένειες με πολλά μικρά παιδιά όπως και οι ασυνόδευτοι ανήλικοι παραμένουν χωρίς στέγη ή άλλου είδους βοήθεια. Φτάνουν στην Ομόνοια και το βράδυ βρίσκουν καταλύματα να κοιμηθούν με τη στήριξη των αλληλέγγυων με τους οποίους είχαν τηλεφωνική επικοινωνία:

«Ο Ιμπραχίμ μας στέλνει μήνυμα... Είχε μόνο 10 ευρώ. Τα έδωσε για το δωμάτιο χτες. Δεν έχει φάει... Δεν έχει πού να κοιμηθεί. Μία εθελόντρια στην Αθήνα τον συναντάει και του δίνει μερικές κονσέρβες και 50 ευρώ για να κοιμηθεί στο δωμάτιο του hostel με άλλα 8 άτομα. Είναι σαν χαμένος...».

Ορισμένες οικογένειες πρέπει να μεταβούν στη Θεσσαλονίκη για να παραλάβουν τα έγγραφά τους και ενδεχομένως να φιλοξενηθούν σε κάποια δομή.

Στον δρόμο η αστυνομία σταματάει το λεωφορείο και τους επιβάλλει πρόστιμο 1.200 ευρώ (300 σε κάθε ενήλικα) για άσκοπη μετακίνηση, παρά τις μάταιες προσπάθειες των εθελοντών να εξηγήσουν την κατάσταση στους αστυνομικούς μέσω τηλεφώνου, οι οποίοι τους λένε να υποβάλουν ένσταση μέσω e-mail στο αρμόδιο τμήμα.

Φτάνοντας στη δομή δεν τους επιτρέπεται τελικά η είσοδος. Και ο καφκικός εφιάλτης καλά κρατεί. «Ποια δικαιώματα έχουν τελικά ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες;» αναρωτιούνται ρητορικά οι συντάκτες της επιστολής.

Δεν έχουν αυταπάτες ότι η επιβίωση 100 ανθρώπων θα λύσει το προσφυγικό, γνωρίζουν ότι ανάλογες διαδικασίες ακολουθήθηκαν και στο παρελθόν, αλλά ζητούν εναγωνίως να μη χαθούν η αλληλεγγύη και οι ανθρωπιά, να μη σπρωχτούν νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά κάτω από το χαλί της μεγαλούπολης. 

Πηγή: efsyn.gr