Γυναίκα Μητέρα (Τηλε) Εργαζόμενη: Μπορούν να διατηρηθούν οι ισορροπίες εν τω μέσω της πανδημίας;

Αντικείμενο: Ανθρωπιστικές Επιστήμες
Προγράμματα: Προπτυχιακά
Δίδακτρα: Ναι

Ήδη ο ρόλος της μητέρας – εργαζόμενης γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία ήταν αρκετά βεβαρυμμένος  μιας και είχε να αντιμετωπίσει τόσο τον σκληρό ανταγωνιστικό κόσμο της εργασίας παλεύοντας δικαιωματικά για την επί ίσοις όροις μεταχείριση συγκριτικά με τους άντρες, όσο και με τον απολύτως δεσμευτικό ρόλο της μητέρας ο οποίος εκ φύσεως είναι απολύτως απαιτητικός.

Τι συμβαίνει όμως όταν η εργασία μεταφέρεται στο σπίτι;  Στο ίδιο σπίτι που βρίσκονται και τα παιδιά λόγω πανδημίας; Αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα να απασχοληθεί το παιδί από μια νταντά έχει καλώς, τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το παιδί αναγκάζεται να μείνει μόνο;

Πολλές είναι οι ιστορίες που ακούμε καθημερινά από γυναίκες που βάλλονται ένα χρόνο τώρα από αυτό το πρόβλημα. Λίγες είναι όμως αυτές που βρίσκουν το θάρρος να το δημοσιοποιήσουν. Η Πρίγια Αμίν δεν είναι μια από αυτές. 

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις

Η Πρίγια Αμίν, μητέρα δύο παιδιών και διευθύνων σύμβουλος της Flexable, μοιράστηκε σε δημοσίευσή της στο LinkedIn  μια ιστορία που γι’ αυτήν αποτελεί καθημερινότητα. Ο 6χρονος γιος της σε ζωγραφιά του παρουσιάζει το πώς είναι να δουλεύει η μητέρα από το σπίτι. Η ζωγραφιά  δείχνει από τη μία πλευρά ένα μικρό αγόρι να ρωτά την μητέρα του εάν έχει τελειώσει την δουλειά της για την ημέρα, και από την άλλη, τη  μητέρα να απαντά κατηγορηματικά «όχι» χωρίς να σηκώνει το βλέμμα της από τον υπολογιστή της. 

Η Πρίγια αναφέρει συγκινημένη στο σχετικό δημοσίευμά της: «Πριν από μερικές ημέρες, κι ενώ ακόμη εργάζομαι, μπαίνει στο γραφείο μου ο 6χρονος γιος μου και μου δίνει  ένα κομμάτι χαρτί. Το παίρνω και χωρίς να το κοιτάξω καν λέω: «Ω, μα είναι τόσο γλυκό!» αλλά όταν το άνοιξα και το είδα, μου ράγισε την καρδιά : «Μαμά, τελείωσες;»  - «Όχι».

Επιλέγει να ανεβάσει την ιστορία αυτή με σκοπό να προάγει την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζόμενων γονιών που λόγω της πανδημίας αναγκάζονται να εργαστούν από το σπίτι.

«Είναι σημαντικό να βλέπει ο κόσμος πως δεν είναι μόνος σε όλο αυτό. Πως κάτι τέτοιο συμβαίνει στον καθένα. Με απώτερο σκοπό να οργανωθούμε και να μπορούμε ενωμένα και συντονισμένα να βρούμε λύσεις».

«Η ενοχή που συνδέεται με αυτό είναι προφανής. Ενοχή για το ότι δεν έκανα αρκετή δουλειά μέσα στην ημέρα» πρόσθεσε. «Ενοχή για το ότι δεν είμαι στα καλύτερά μου ψυχικά ή συναισθηματικά. Ενοχή γιατί δεν περνάω ουσιαστικό χρόνο με τα παιδιά μου. Κι αυτός ο τελευταίος τύπος ενοχής είναι που με πλάκωσε περισσότερο από όλα όταν αυτή η γλυκιά ζωγραφιά προσγειώθηκε στην αγκαλιά μου. Υποθέτω ότι το μόνο καλό που μπορώ να πάρω από αυτή την εμπειρία είναι ότι τα παιδιά μου λατρεύουν να περνούν χρόνο μαζί μου».

Η δημοσίευσή της φαίνεται να έχει ανταπόκριση μιας και πολλοί ήταν αυτοί που θέλησαν να την παρηγορήσουν και να μοιραστούν δικές τους εμπειρίες.

 «Σε βλέπω και σε νιώθω. Ο γιος μου έγραψε μερικές φράσεις για να χρησιμοποιεί. Κάρτες με την φράση ‘Δεν χρειάζεται να βοηθήσεις’ τις οποίες μπορώ να ‘αγοράσω’ για όταν ζητά βοήθεια με τις σχολικές εργασίες. Δεν μπορώ να τον βοηθήσω γιατί δουλεύω. Κι αυτό με τσάκισε ψυχολογικά».

Ένας άλλος παραδέχτηκε: «Ο 5χρονος γιος μου είναι απογοητευμένος από μένα επειδή είμαι εργασιομανής. ‘Μπαμπά, τελείωσες;’, ΄μπαμπά έλα να παίξεις μαζί μου’, ‘μπαμπά πάντα δουλεύεις’. Φράσεις που ακούω κάθε μέρα. Αλλά αυτά τα e-mails δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα. Οι πολλές συναντήσεις πρέπει να γίνουν. Δουλεύω σκληρά για να παρέχω το καλύτερο δυνατό μέλλον για τον γιο μου, αλλά η ειρωνεία είναι ότι δεν έχω σχεδόν καθόλου χρόνο γι’ αυτόν κατά την διάρκεια αυτών των πολύ σημαντικών ετών της ζωής του».

Δανάη Οικονόμου